Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

Τι ματαιότητα η αγάπη μου γιά να την διαπεράσεις.
-Έζησα να σε βλέπω να περνάς μόνο...


Όσο έρωτα φύλαξα,
πάντα τον κρατούσα για αργότερα...


Τώρα η μέρα μου ορκίζεται να νικήσει και η νύχτα μου καταπατά όλους τους όρκους.

Τι ματαιότητα όλα να μυρίζουν παρελθόν και εσύ πάντα να αργείς.


Και δεν είναι πως τρομάζω, πως φοβήθηκα,

πως κάποιος θάρθει, κάποιος θα φύγει.

-Είναι που με χώρεσες ολόκληρη σε μιά εκκρεμότητα...






VENNIS



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου