Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

Τί μπορεί να προλάβει ένας ποιητής
ανάμεσα σε κλειστά παράθυρα και ανοιχτά τραγούδια;
 Έπρεπε λοιπόν να γίνουν όλα αυτά;
Και γιατί;
Γιά μιά υποψία έρωτα,
γιά μιά στάλα όνειρο,
γιά όσα δεν μαρτύρησε η φλέβα,
όταν σε λάτρευα,
οι διάβολοι μαζί καί οι θεοί.
Αρρωστημένα συναισθήματα.
 Σκοτεινά μου βήματα...
Πότε προβάλει ο ήλιος;
Είμαι το αδιόρατο δάκρυ!
Είμαι η καταιγίδα!
Της ύπαρξης ο γελωτοποιός!
Ραντίζω το χώμα με αίμα!

-Τώρα η έρημος.
Και η αγάπη εκεί.
 
 
 -Να μην ξεχάσω να τινάξω φεύγοντας τα πόδια μου.
 
VENNIS
 
 
 
 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου