Τετάρτη, 7 Δεκεμβρίου 2011

Πολύ φοβάμαι πως βράδιασε...

Τι χρώμα είχε η μέρα μου;
-Απλό μαύρο αίμα...
Ερχόταν το κύμα και πρίν με σκεπάσει με φιλούσε στο στόμα.
Σαν κανείς πιά να μην με γνώριζε/ σαν το όνειρο μονάχα να με ξέβραζε/ σαν να ξάπλωνα το όνομά μου με τα χέρια στο νερό.
Μαχαίρι/ και προσδοκία.
Σαν λαιμητόμος για προσωπογραφία
-ή κάπως έτσι-
Σώμα κόντρα γ ύ ρ ω από τα λόγια,
προορισμός που ποτέ δεν φτάνουμε.
Καθρέφτες που ουρλίαζουν:-Ο αληθινός φονιάς είσαι εσύ!
Σελίδα που κόβει βόλτα με γυμνά μάτια.
Κ α τ ε υ θ ε ί α ν στον βυθό που όλα επιτρέπονται...
Αποστρέφω το κεφάλι και βουτώ στην σιωπή για την υψηλή μου ανάδυση μετά...

Παράξενα πλάσματα είμαστε...

{Απο την πρώτη λέξη ως την τελευταία-Μη με πιστεύετε}

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου